01 February, 2010

ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္သူစိမ္းမ်ား - ၄

အျပင္ကိုထြက္ေတာ႔ ေကာ္ရီဒါအရွည္ၾကီးတစ္ခုဆီကိုေရာက္လာတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တက္လာခဲ႔တဲ႔ ပထမထပ္ေတာ႔မဟုတ္ဘူးထင္တယ္။ အသြင္အျပင္မတူဘူး။ ေလွခါးထစ္ပံုစံမတူသလိုပဲ။ မဟုတ္ေသးဘူး....။ ဘာမတူတာပါလိမ္႔။ ေဆးေရာင္..။ ေဆးသုတ္ထားတဲ႔အေရာင္....။ တက္လာတုန္းကအျဖဴ။ အခု နံရံကေဆးေတြဝါထိန္ေနတာ။ ဘယ္လိုပါလိမ္႔။ ေက်ာင္းၾကီးကက်ယ္လြန္းေတာ႔ အေဆာင္ေလွခါးေတြကို အေရာင္မတူတာမ်ား သံုးထားတာလားမသိဘူး။ မွတ္မိသေလာက္ျပန္သံုးသပ္ၾကည္႔တယ္။ ဟုတ္ကိုမဟုတ္ဘူး။ ဘာမဟုတ္မွန္းလည္း ကြ်န္ေတာ္မသိဘူး။


မိန္းမၾကီးဆီက ခေရနံ႔ေတြကသင္းေနဆဲ။ သူက အေနာက္ကိုတစ္ခ်က္ကေလးမွျပန္လွည္႔မၾကည္႔ဘဲ ဆက္ေလွ်ာက္ေနတယ္။ သူ႔အေနာက္မွာ ကြ်န္ေတာ္လိုက္လာတာကိုေတာင္ သတိမရသလိုမ်ိဳး၊ ဂရုမထားမိသလိုမ်ိဳး။ ကြ်န္ေတာ္စိတ္ထဲေလးလာတယ္။ ေနာက္ေက်ာမလံုသလိုျဖစ္မိတာနဲ႔ အေနာက္ကိုလည္ျပန္လွည္႔ၾကည္႔လိုက္တယ္။

"What are you thinking of, by the way, Mr.Craton?"

အေရွ႕က တရစပ္ေလွ်ာက္သြားေနတဲ႔ မိန္းမၾကီးဆီက ရုတ္တရက္စကားသံေၾကာင့္ တစ္ကိုယ္လံုးကို လန္႔ျပီးတုန္သြားတယ္။ ကြ်န္ေတာ္႔မ်က္လံုးေတြလည္း လမ္းတစ္ဝက္ေလာက္မွာပဲရပ္သြားတယ္။ လွည္႔မၾကည္႔ျဖစ္လိုက္ဘူး။

"Noth... nothing, Mrs. ........ "

"Ms. Judy"

"Ms. Judy?"


ကြ်န္ေတာ္႔သံေယာင္လိုက္ေမးခြန္းကို သူမၾကားခ်င္ေယာင္ေဆာင္လိုက္တယ္။ ကြ်န္ေတာ္႔ဘက္ကိုလွည္႔ၾကည္႔ျပီး သူကဆက္ေျပာတယ္။

"But I know what you are thinking about. You think I am a ghost, don't you?"

ဘုရားေရ။ သူဘယ္လိုလုပ္သိေနပါလိမ္႔။

"Uhhh.. no no no. I never thought so. Really."

"Your words already consented that you're afraid."

"I,.. I..."

"Never mind, Mr.Craton. We're not talking about it anymore because we are doing something more important very soon."


သူ႔စကားေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္ပိုျပီးေၾကာင္စီစီျဖစ္သြားတယ္။ တဒိတ္ဒိတ္တ္ျဖစ္ေနတဲ႔ႏွလံုးက ဒုန္းခနဲျမည္လိုက္သလားလို႔။ ကြ်န္ေတာ္ပိုတာပဲျဖစ္မွာပါ။


ေလွ်ာက္လာခဲ႔သမွ်တစ္လမ္းလံုးမွာ ျမင္ကြင္းေတြက အေတာ္ထူးဆန္းေနတာပါ။ အျပင္ကကြ်န္ေတာ္ျမင္ခဲ႔ရတဲ႔ ေက်ာင္းၾကီးမဟုတ္ေတာ႔သလိုပဲ။ ေအာက္ထပ္က အခန္းဖြဲ႔စည္းပံုေတြနဲ႔ လံုးလံုးလ်ားလ်ားကိုမတူဘူး။ အေရာင္ေတြ၊ အရိပ္ေတြ၊ စာသင္ခန္းေတြ၊ မီးလံုးေတြ။ အထူးသျဖင့္ မ်က္ႏွာက်က္ေတြ၊ ေလွခါးထစ္ေတြ။ ၾကပ္ခိုးပရပ်စ္နဲ႔ မႈန္မိႈင္းေနတယ္။ သန္႔ရွင္းသပ္ရပ္ေနသင့္တဲ႔ ဒီလိုေက်ာင္းမ်ိဳးဟာ ဘာေၾကာင့္အခု ညစ္ပတ္ေပေရေနရတာလဲ။ မျဖစ္ႏုိင္ပါဘူး။


“ဆံုးကိုမဆံုးႏိုင္ဘူး ေလွ်ာက္ေနတာ” လို႔ ကြ်န္ေတာ္႔စိတ္ထဲ ေရရြတ္လိုက္မိတာကို ဘာသာစကားကြဲေနလ်က္ကေတာင္ သူၾကားသြားသလားမသိ။

"It's just right here, Mr.Craton. No worries."

"Where is this?"

"A special guest-room for you to get welcomed. Come on in, Mr.Craton. You'll love it."


ကြ်န္ေတာ္ တြန္႔ဆုတ္ဆုတ္နဲ႔ သူဝင္သြားတဲ႔အခန္းတစ္ခုတည္း ေခါင္းအရင္ျပဴၾကည္႔လိုက္တယ္။ အိုး... ေခါင္းေတာင္မူးမတတ္ပါလား။ အေမႊးလြန္ေနတဲ႔ ျပင္းျပင္းရွရွခေရနံ႔။ ႏွာေခါင္းတစ္ခ်က္ရံႈ႕လိုက္သံနဲ႔အတူ ျမင္ကြင္းေၾကာင့္ တစ္ဆက္တည္း ပါးစပ္အေဟာင္းသားျဖစ္သြားရတယ္။ Assembly Hall လိုအခန္းက်ယ္ၾကီး။ စင္ျမင့္ေပၚက ေဟာေျပာဖို႔သတ္မွတ္ထားတဲ႔ေနရာမွာ တစ္စံုတစ္ေယာက္ရပ္ေနတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ဝင္လာတာ ေဘးအေပါက္။ main entrance မဟုတ္တဲ႔အတြက္ ခန္းမကို ေဘးဖက္အျခမ္းကျမင္ကြင္းအေနနဲ႔ျမင္ရတယ္။

ထိုင္စရာခံုတစ္ခံုရယ္လို႔မရွိဘဲ လစ္လပ္ေနတဲ႔ေၾကြျပားခင္းၾကမ္းျပင္က်ယ္ၾကီးေပၚမွာ အရြယ္စံု၊ ဆိုဒ္စံု လူေတြ လူေတြ မတ္တပ္ရပ္ေနၾကတာ။ ကေလးေတြ၊ လူၾကီးေတြ။ ကြ်န္ေတာ္ထင္တာ ေက်ာင္းသားနဲ႔ မိဘ၊ ဆရာေတြ။ စုဝိုင္းျပီးရပ္ေနၾကတယ္။ အလယ္ေခါင္မွာ စက္ဝိုင္းပံုေနရာက်ယ္ၾကီးလြတ္ေနတယ္။ တစ္ခုခုကို က်င္းပရြတ္ဆိုဖို႔၊ ဒါမွမဟုတ္ တစ္စံုတစ္ခုအတြက္ ဆုေတာင္းပို႔သဖို႔ ေစာင့္ဆိုင္းေနၾကပံုရတယ္။ ယဇ္ပူေဇာ္ဖို႔မဟုတ္ပါေစနဲ႔လို႔ ၾကိတ္ဆုေတာင္းေနမိတယ္။ ေပ်ာ္ပြဲရႊင္ပြဲတစ္ခုပဲျဖစ္ပါေစ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ဝင္လာတာနဲ႔ ခန္းမၾကီးက တိခနဲျငိမ္က်သြားတယ္။ အစကဆူညံေနတာမဟုတ္ဘူး။ တိုးတိတိုးတိ မၾကားတၾကားေျပာဆိုေနၾကတာေတြ ရပ္တန္႔သြားတာ။ ဘယ္ဘာသာလဲဆိုတာကို ခြဲႏိုင္ေလာက္တဲ႔အထိ သူတို႔စကားသံေတြမျပတ္သားဘူး။ ကြမ္တံုပဲျဖစ္မွာပါ။


"Say 'Hello' to our guest, everyone!"

သူ႔စကားသံအဆံုးမွာ ဟိန္းခနဲ နားအူမတတ္အသံၾကီးက တစ္ျပိဳင္တည္းထြက္က်လာတယ္။ ဟလို ... တဲ႔။

ဒူးႏွစ္ဖက္မသိမသာတုန္ေနတာကို ျပန္ထိန္းလိုက္တဲ႔အေနန႔ဲ ကြ်န္ေတာ္ဟန္မပ်က္ဘဲျပန္ေျပာလိုက္တယ္။

"Hello"


ကြ်န္ေတာ္မျပံဳးပါ။ ဘယ္သူ႔မွလည္း ကြ်န္ေတာ္႔ကိုျပံဳးျပီးမေျပာၾကလို႔ျဖစ္တယ္။ အားလံုးဟာ မိန္းမၾကီးရဲ႕ မ်က္ႏွာထားအတိုင္း မ်က္ႏွာေသေတြနဲ႔။ အျပံဳးမရွိ၊ အမဲ႔မရွိ၊ ခံစားခ်က္မရွိ မ်က္ႏွာေသေတြ။ ကြ်န္ေတာ္ေၾကာက္လာျပီ။ ဘယ္ကမၻာကို ငါေရာက္ေနလို႔ေရာက္ေနမွန္းမသိဘူးလို႔ စိတ္ထဲမွာအားငယ္စြာ ခံစားေနရတယ္။


ဆင္တူဝတ္စံုေတြနဲ႔ ေက်ာင္းသားေလးတခ်ိဳ႕က ကြ်န္ေတာ္႔ကိုစိုက္ၾကည္႔ေနတယ္။ ေက်ာင္းသားၾကီးတခ်ိဳ႕ကေတာ႔ ကြ်န္ေတာ္႔ကို ကြက္ၾကည္႔ကြက္ၾကည္႔လုပ္ရင္း အခ်င္းခ်င္းမ်က္လံုးေတြနဲ႔ အဓိပၸါယ္ပါပါစကားေျပာေနၾကတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ သူတို႔မ်က္ႏွာေတြကိုမဖတ္တတ္ပါ။ မ်က္လံုးေတြကိုေတာ႔ အရိပ္အကင္းေလာက္ နားလည္ႏိုင္တယ္။ လူၾကီးေတြကို အခုမွေသခ်ာၾကည္႔မိတယ္။ အားလံုးအျပင္အဝတ္အစားေတြနဲ႔ခ်ည္း (ဆရာဝတ္ယူနီေဖာင္းမဟုတ္)။ အဖိုးၾကီး၊ အဖြါးၾကီးနဲ႔ အသက္၅၀အထက္ေတြကမ်ားတယ္။ ခပ္လတ္လတ္အရြယ္လူၾကီးက ေလးခ်ိဳးတစ္ခ်ိဳးေလာက္ပဲ။ လူအုပ္ေတာ္ေတာ္ေတာင့္တယ္။ အေယာက္ ၅၀ အထက္လို႔ ကြ်န္ေတာ္ခန္႔မွန္းမိတယ္။


မိန္းမၾကီးက လူအုပ္ဆီကိုဦးတည္ေခၚေဆာင္သြားတယ္။ စင္ျမင့္ေပၚက ခပ္ငယ္ငယ္ ခပ္ေခ်ာေခ်ာလူတစ္ေယာက္ကို လက္တစ္ဖက္ေထာင္ျပတယ္။ လူရြယ္က ေခါင္းတစ္ခ်က္ျပန္ဆတ္ျပတယ္။ အဲ႔ဒီလူကို တစ္ေနရာရာမွာျမင္ဖူးသလိုပဲလို႔ ကြ်န္ေတာ္ထင္ေနတယ္။ ဒါေပမယ္႔ မေသခ်ာဘူး။ လူအုပ္ၾကီးရွဲေပးတဲ႔ ေနရာက်ဥ္းက်ဥ္းေလးကေန ကြ်န္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ အလယ္ေခါင္မွာမတ္တပ္ရပ္ၾကရတယ္။ ပတ္ပတ္လည္လူအုပ္ၾကီးကို ကြ်န္ေတာ္ အထူးအဆန္းသဖြယ္လုိက္ၾကည္႔မိတယ္။ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ကို ကြ်န္ေတာ္ျမင္ေတာ႔ ဟင္ခနဲ အာေမဋိတ္သံထြက္သြားမိတယ္။ ေအာက္ထပ္မွာ ကေနခဲ႔တဲ႔ ေကာင္မေလး။ အဲ႔ဒီတုန္းက သူဝတ္ထားတာ ေက်ာင္းယူနီေဖာင္းဝတ္စံုမွန္း ကြ်န္ေတာ္အခုမွသိတယ္။ သူ႔မ်က္လံုးေတြထဲမွာ ကြ်န္ေတာ္႔အေပၚ တစ္စံုတစ္ခုမၾကည္လင္ဘူးဆိုတာ သိပ္သိသာလြန္းတယ္။ ဒါဆို ေကာင္ေလးေရာ။ ကြ်န္ေတာ္မ်က္လံုးေဝွ႔ျပီး မသိမသာပဲလိုက္ရွာတယ္။ ေကာင္ေလးရွိကိုရွိမယ္လို႔ ကြ်န္ေတာ္႔စိတ္ထဲယံုေနတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ကြ်န္ေတာ္ပဲအရွာညံ႔လို႔လား၊ လူအုပ္နဲ႔႔ဲပဲကြယ္ေနလို႔လားမသိ၊ ေကာင္ေလးကိုလံုးဝရွာမေတြ႔ဘူး။


အလယ္ေခါင္တည္႔တည္႔မွာ ကြ်န္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္းပဲ က်န္ေတာ႔တယ္။ မိန္းမၾကီးက လူအုပ္နဲ႔ေရာျပီး ေနရာယူလိုက္တယ္။ ဂီတသံတစ္ခု ယဲ႔ယဲ႔ေလးထြက္လာတယ္။ ေတးသြားတစ္ခုကို စႏၵယားနဲ႔ ခပ္ညက္ညက္တီးထားတဲ႔အသံ။ ဆိုသံမပါဘူး။ အသံလာရာ ဘယ္ကလဲဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္ရွာလို႔မေတြ႔ဘူး။ အဲ႔ဒီဂီတသံနဲ႔စီးေမ်ာျပီး လူရြယ္ရဲ႕ တစ္စံုတစ္ခု စတင္ရြတ္ဖတ္သံထြက္လာတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ စိတ္ထဲကေန ထပ္ျပီးဆုေတာင္းလိုက္တယ္။ ယဇ္ပူေဇာ္ဖို႔ မျဖစ္ပါေစနဲ႔။


ကြမ္တံုဘာသာနဲ႔ မိနစ္ႏွစ္ဆယ္ေလာက္ၾကာတယ္ သူရြတ္ေနတာ။ သူ႔အေရွ႕မွာ စာအုပ္တစ္အုပ္ရွိေနတာလား၊ စာရြက္ေတြကိုဖိုင္တြဲထားတာလို႔ ကြ်န္ေတာ္မဆီမဆိုင္စဥ္းစားေနမိတယ္။ ပတ္ပတ္လည္ကလူေတြအကုန္လံုး ကြ်န္ေတာ္႔ကိုတစ္ေယာက္မွ ၾကည္႔မေနၾကဘူး။ မ်က္လံုးလည္းမွိတ္မထားၾကဘူး။ မ်က္လႊာခ်ထားသလိုမ်ိဳး အျမင္အာရံုေတြကို ေအာက္ဖက္ကိုပို႔ထားၾကတယ္။ ရြတ္ဖတ္သံကို အာရံုစူးစိုက္ေနၾကပံုရတယ္။ ခေရနံ႔ေတြက ဆက္ျပီးရေနတုန္းပဲ။ ဘယ္ကလဲဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္လိုက္ရွာလို႔မေတြ႔မယ္႔အတူတူ လ်စ္လ်ဴရႈထားလိုက္ေတာ႔တယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာ ထြက္ေျပးရင္ေကာင္းမလား ကြ်န္ေတာ္အေတြးတစ္ခုရတယ္။ သူတို႔အာရံုေတြ ကြ်န္ေတာ္႔ဆီမွာမရွိတုန္း ကြ်န္ေတာ္အတင္းဇြတ္တိုးျပီး ေျပးရင္ေကာင္းမလား။ မျဖစ္ေသးပါဘူးေလ။ ဒီလူအုပ္ၾကားကေန အျပင္ကို ကြ်န္ေတာ္ဘယ္လိုတိုးႏိုင္မလဲ။ တိုးထြက္သြားႏိုင္တယ္ထားဦး၊ ျပန္ဖမ္းမိမွာပဲ။စိတ္ပ်က္သြားတယ္။



ေဘာင္းဘီအိတ္ထဲကို ျဖည္းျဖည္းေလးလက္လွ်ိဳျပီး ဖုန္းကိုဆုပ္ကိုင္လိုက္တယ္။ unlock ခလုတ္ကို လက္က သူ႔ဟာသူစမ္းျပီးဖြင့္လိုက္ျပီ။ လက္ကိုေတာ႔ အျပင္မထုတ္ရဲဘူး။ ဖုန္းကိုသူတို႔ေတြ႔သြားျပီး ယူသိမ္းထားလုိက္ရင္ ကြ်န္ေတာ္႔မွာ လံုးဝေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မရွိေတာ႔ဘူး။ Call ခလုတ္ကိုႏွိပ္လိုက္တယ္။ ေလာေလာလတ္လတ္ ေနာက္ဆံုးဖုန္းေခၚထားခဲ႔တာ ကြ်န္ေတာ္႔သူငယ္ခ်င္းပဲေလ။ သူဖုန္းကိုကိုင္္ပါေစ။ ဒီကိုျမန္ျမန္ျပန္လာပါေစ။ ကြ်န္ေတာ္႔ကိုျပန္လာေခၚပါေစ။ အခုခ်က္ခ်င္းေရာက္လာပါေစ။ မျဖစ္ႏိုင္တာေတြကို ဆုေတာင္းေနမိမွန္းလည္း တစ္ခ်ိန္တည္းမွာသိေနျပန္တယ္။


ဖုန္းျပန္ေျဖ၊ မေျဖ ဖုန္းကိုမျမင္ရတဲ႔အတြက္ ကြ်န္ေတာ္မသိရဘူး။ လက္အျပင္ဆြဲထုတ္လိုုက္ခ်င္စိတ္ကို မနည္းမ်ိဳသိပ္ထားရတယ္။ ရုတ္တရက္ မ်က္လံုးကိုအေပၚေဝွ႔ၾကည္႔လိုက္ေတာ႔ ကြ်န္ေတာ္ ေမႊးညင္းေတြျဖာထြက္သြားတယ္။ မ်က္ႏွာေသေတြအားလံုးက ကြ်န္ေတာ္႔ကိုၾကည္႔ေနလိုက္တာမ်ား စူးလုိ႔။ ဒုကၡပဲ။ ငါဘာလုပ္ေနတယ္ဆိုတာ သူတု႔ိရိပ္မိသြားျပီထင္တယ္။ ဖုန္းကိုမ်ား လုသိမ္းေတာ႔မလားလို႔ ထင္ေနတုန္း တိတ္ဆိတ္မႈကို မိန္းမၾကီးက ႏူးညံ႔ညင္သာတဲ႔အသံနဲ႔ စျပီးျဖိဳခြင္းလိုက္တယ္။


"Thank you so much for what you've done, Oliver!"


"What you've done" ဆိုတဲ႔အသံုးကို တမင္သြယ္ဝိုက္သံုးႏႈန္းသြားမွန္း ကြ်န္ေတာ္သိလိုက္တာနဲ႔တစ္ျပိဳင္တည္း ေတြေဝစဥ္းစားခ်ိန္ေတာင္မရလိုက္ဘူး။ ေနာက္ဆက္တြဲနာမည္ကို တစ္ဆက္တည္းၾကားလိုက္ရတဲ႔အခ်ိန္မွာ ကြ်န္ေတာ္ ေလာကတစ္ခုထဲကေန ေနာက္တစ္ခုကို ခဏေလာက္ ခုန္ကူးသြားျပီလို႔ထင္လိုက္တာပဲ။ ျပာေဝမူးမိုက္ျပီး ေခတၱ ေမွာင္မည္းဆိတ္သုဥ္းသြားတာေသခ်ာတယ္။ မတ္တပ္ေမ႔တယ္ဆိုတာဒါမ်ိဳး။


သတိျပန္ဝင္လာတဲ႔အခ်ိန္မွာ စင္ျမင့္ေပၚကလူကို ဆတ္ခနဲ ကြ်န္ေတာ္လွမ္းၾကည္႔လိုက္တယ္။ ထင္ထားသလိုပဲ သူျပံဳးမျပပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ္႔မွာ ထပ္ျပီးအံ႔ၾသစရာတစ္ခုၾကံဳရျပန္တယ္။ အျပစ္တင္ ရန္လိုမုန္းတီးတဲ႔အၾကည္႔နဲ႔မ်ား သူ႔ကိုကြ်န္ေတာ္ ဒုတိယအၾကိမ္ ၾကည္႔လိုက္မိသလားလို႔ မကြဲမျပားျဖစ္ေနခ်ိန္မွာ ကိုယ္႔မ်က္ႏွာအမူအရာကိုယ္ အခ်ိန္မွီျပန္ထိန္းလိုက္ႏိုင္တယ္။ အသိဉာဏ္ထဲကို တစ္စံုတစ္ခုလင္းျဖာဝင္လာတယ္။ မေသခ်ာတဲ႔ စမ္းတဝါးဝါးဝကၤာပါထဲမွာ ဆံုးရံႈးလိုက္ရျပီလို႔ထင္ထားခဲ႔တဲ႔ အိပ္မက္အရိပ္အေငြ႔တစ္ခုကို ကြ်န္ေတာ္ျပန္ရွဴရိုက္လိုက္ရသလိုလို............။ အေၾကာင္းက သူ႔မ်က္ဝန္းထဲမွာ မ်က္ရည္စတခ်ိဳ႕ကို မီးေရာင္နဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ လက္ခနဲျမင္လိုက္ရလို႔ျဖစ္တယ္။


ဆက္ရန္.....


Craton
1/Feb/2010

10 comments:

ေမာင္မိုး said...

ဇာတ္လမ္းကေကာင္းတယ္။ ဒါေပမဲ႔ ေပရွည္လာေတာ႔ ဖတ္ရတာ အီလာသလိုပဲ။ Prison Breaker ဇာတ္ကားလုိျဖစ္ေနျပီ ညီေလးေရ။ စားရမွာလဲ သဲတစ္ရွပ္ရွပ္ ပစ္ရမွာလဲ အဆီတစ္၀င္း၀င္းဆိုသလိုေပါ႔။

ဝက္ဝံေလး said...

ဟင္ ဆန္႕တငင္ငင္ၾကီးးးးးးးး

Anonymous said...

လက္စားေခ်ေနသလိုပါပဲလားေနာ္ း((
ၿမန္ၿမန္ဆက္ပါ။ ဘယ္သူ အရင္ ဇာတ္သိမ္း တင္ႏိုင္မလဲ
ၿပိဳင္မလား း))
T.Nor

Anonymous said...

လက္စားေခ်ေနသလိုပါပဲလားေနာ္ း((
ၿမန္ၿမန္ဆက္ပါ။ ဘယ္သူ အရင္ ဇာတ္သိမ္း တင္ႏိုင္မလဲ
ၿပိဳင္မလား း))
T.Nor

Anonymous said...

လက္စားေခ်ေနသလိုပါပဲလားေနာ္ း((
ၿမန္ၿမန္ဆက္ပါ။ ဘယ္သူ အရင္ ဇာတ္သိမ္း တင္ႏိုင္မလဲ
ၿပိဳင္မလား း))
T.Nor

Craton said...

ဟဟဟဟား
လက္စားမေခ်ရေပါင္။
ျပိဳင္ရဲပါဝူး တီေနာ္... ဟိဟိ
သားတို႔က ဝါႏုေသး၏.. း)))

Craton said...

ကိုမိုးေရ အီသြားတယ္ဆိုရင္လည္း ေဆာရီးပါ။
ညီငယ္ေရးတတ္သလိုပဲ အစြမ္းအစရွိသေလာက္ ေရးႏိုင္တာမို႔ပါ။
တကယ္ဖတ္ခ်င္စိတ္မရွိေတာ႔ဘူးဆိုရင္ သေဘာေတာ္အတိုင္းပါပဲဗ်ာ။ ခရီးတစ္ေထာက္ကေန လာလာဖတ္ေပးခဲ႔လို႔ ေက်းဇူးအမ်ားၾကီးတင္ပါတယ္ း)

ဟဲ႔ မိဝက္..
တန္းလန္းၾကီးလို႔ေတာ႔ မေျပာနဲ႔ေနာ္ :D

lover said...

ကာရီးကိုးကားလိုပဲ..ေကာင္းခန္းေရာက္ရင္ပ်က္ၿပီ..
မၾကာမီလာမည္..ေမ်ွာ္...

ေ၀လင္း said...

ဆက္ဖတ္မယ္အစ္ကို...

Anonymous said...
This comment has been removed by a blog administrator.

This is a free Burmese-scripted personal blog. Feel free to share but do not forget to credit to the original writer or the blog. Thank you.