ၾကယ္တစ္ပြင့္၏ေကာက္ေၾကာင္းမ်ား

Desktop ေပၚမွာတင္ထားျဖစ္တဲ႔ပံုႏွစ္ပံု.. Forward ေမးလ္ကရတဲ႔အတြက္ source ကိုေတာ႔မသိ။ သိစရာလည္းမလို။

ဒါဟာ ၀တၳဳတစ္ပုဒ္မဟုတ္ဘူး၊ ကလိမ္ဆင္ဇာတ္လမ္းလည္းမဟုတ္ဘူး၊ ကံမေကာင္းဖူးတဲ႔ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ အတိတ္က အခ်စ္သမိုင္းတခ်ိဳ႕သာ.. ခပ္ငယ္ငယ္ ခပ္မိုက္မိုက္ အေတြ႔အၾကံဳႏုႏုေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ တစ္သက္မေမ႔ႏိုင္တဲ႔ အမွတ္တရတခ်ိဳ႕သာ.. သူ ကဗ်ာေတြေရးတတ္ဖို႔ တြန္းလႊတ္ေပးခဲ႔တဲ႔ နင့္နင့္သီးသီးစကားလံုးတခ်ိဳ႕ရဲ႕ တစ္စိတ္တစ္ေဒသမွ်သာ..

HAPPY 2nd ANNIVERSARY!!!!!!!!!!

~~ I don't care who you are..

~~ where you're from..

~~ what you did..

.. as long as you love me... ~~~

သူႏွင့္ကြ်န္ေတာ္စတင္ေတြ႔ရွိခဲ႔တဲ႔ ၂၀၀၇ ခုႏွစ္ သီတင္းကြ်တ္လျပည္႔ေန႔မတိုင္ခင္ တစ္ရက္အလိုည... အင္း.... အခုဆို ႏွစ္ႏွစ္တိတိရွိသြားျပီ။ အဲ႔ဒီေန႔မတိုင္မီရက္ေတြတုန္းက သူနဲ႔ကြ်န္ေတာ္ Chatroom တစ္ခုမွာသိခဲ႔ၾကတယ္။ ကြ်န္ေတာ္က ဆိုးဆိုး၀ါး၀ါး nick တစ္ခုနဲ႔ အၾကီးအက်ယ္ေသာင္းက်န္းေနတဲ႔ အခ်ိန္လည္းဟုတ္တယ္။ သူ ဘာေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္႔ကိုေတြ႔ဖို႔ ေရြးခ်ယ္ခဲ႔သလဲေတာ႔ကြ်န္ေတာ္မသိခဲ႔ဘူး။ ဆိုဆံုးမခ်င္လို႔မ်ားလား၊ လိမၼာေစခ်င္လို႔မ်ားလား .. ဒါမွမဟုတ္ သူကိုယ္တိုင္ကပဲ ႏွစ္သက္လို႔၊ ခင္မင္ခ်င္လို႔လား၊ ဒါမွမဟုတ္ Just for fun လား..။ ေမးခြန္းေတြျပန္ေျခြမေနေတာ႔ပါဘူး။

ေသခ်ာတာက ခ်ိန္းထားတဲ႔ ဒဂံုစင္တာ ပထမထပ္ Amore Cafe' မွာ သူ႔ကို စတင္ေတြ႔ဆံုလိုုက္စဥ္မွာပဲ ကြ်န္ေတာ္႔ထံမွာ အတန္အသင့္ရင့္က်က္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ထားတဲ႔ ရင္၀ွက္ပန္းတစ္ပြင့္က ခ်က္ခ်င္းစြင့္အာသြားတယ္။ မရွည္ေပမယ္႔ စင္းစင္းေပ်ာ႔ေပ်ာ႔နဲ႔သူ႔ဆံပင္၊ သြယ္လ်လ်လက္ေခ်ာင္းကေလးေတြ၊ ရွည္လ်ားေတာင့္တင္းျပီး ၾကည္႔ေကာင္းလွတဲ႔ သူ႔ခႏၶာကိုယ္၊ ကြ်န္ေတာ္ ဘယ္လိုၾကည္႔ၾကည္႔ ေခ်ာေမာေနတဲ႔ သူ႔မ်က္ႏွာေပါက္.. သူ႔အသက္ရွဴသံကအစ ကြ်န္ေတာ္႔အဖို႔ စြဲမက္စရာ။ ကြ်န္ေတာ္ သူ႔ကို အဲ႔ဒီမွာ စခ်စ္သြားခဲ႔တယ္။

တိုတိုနဲ႔လိုရင္းေျပာရရင္ သူျပံဳးျပျပီးတဲ႔ေနာက္ပိုင္း ကြ်န္ေတာ္႔စိတ္အစဥ္မွာ သူခ်ည္းပဲလႊမ္းမိုးခဲ႔ေတာ႔တယ္။ အဲ႔ဒီည ကြ်န္ေတာ္တို႔ေတြ႔ျဖစ္က်ေတာ႔ မိတ္ဆက္စကားေတြအျပင္ သူ႔ဘက္က ပိုမိုျပီးရင္းႏွီးကြ်မ္း၀င္ေစတဲ႔ စကားေတြကို ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေျပာတယ္။ သူရိုးသားတယ္၊ တည္ျငိမ္တယ္၊ စိတ္ထားေကာင္းတယ္။ ဒက္ခနဲ အကဲခတ္ပစ္လိုက္တယ္။ သီတင္းကြ်တ္ညဆိုေတာ႔ လမ္းေတြမွာသိပ္စည္တယ္။ ကြ်န္ေတာ္က လူရႈပ္တဲ႔ေနရာေတြကို မၾကိဳက္ဘူး။ မ်က္စိေနာက္၊ ဆူညံတာေတြ ကြ်န္ေတာ္ၾကာၾကာမခံႏိုင္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ဒီလိုအခ်ိန္လူရွင္းတတ္တဲ႔ ဒီဆိုင္ကိုပဲတမင္ခ်ိန္းလိုက္တာျဖစ္တယ္။ သူကေတာ႔ မေျပာတတ္။ လိုက္ေလ်ာညီေထြရွိျပီးသားသူ႔အဖို႔ေတာ႔ ကြ်န္ေတာ္႔ဗီဇတခ်ိဳ႕ကို သူဖတ္ႏိုင္တာ၊ အံ၀င္ဂြင္က်ျဖစ္ေစႏိုင္တာ ဆန္းေတာ႔လည္းမဆန္း။

ေကာ္ဖီကို သူ၀ယ္တိုက္တာပါ။ သူကိုယ္တိုင္ ေကာင္တာကေန တကူးတကယူလာေပးတာ။ ကြ်န္ေတာ္က အရင္ၾကိဳေရာက္ေနတဲ႔အတြက္ သူ႔ကိုထိုင္ေစာင့္ေနရံုပဲ။ Iced Black တစ္ခြက္ စားပဲြေပၚေရာက္လာတယ္။ ၄၅မိႏွစ္ေလာက္ စကားထိုင္ေျပာၾကျပီးေတာ႔ သူကစကားဆိုလာတယ္။ ဘယ္သြားၾကမလဲတဲ႔။ ေပ်ာ္ရႊင္မႈနဲ႔အတူ ကြ်န္ေတာ္႔မ်က္ႏွာေပၚက လိုလားတက္မက္တဲ႔အျပံဳးေတြ မထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္ခဲ႔ဘူးဆိုတာ ကိုယ္႔ကိုယ္ကိုယ္သိေနတယ္။ သူကလည္း ျပံဳးေနတာပါပဲ။

တိတ္ဆိတ္မႈကိုႏွစ္သက္သူႏွစ္ေယာက္ အဲဒီတုန္းက ကြ်န္ေတာ္တစ္ခါမွ မေရာက္ဖူးေသးတဲ႔ စိမ္းလန္းစိုျပည္ပန္းျခံဆီကို အငွားကားေလးနဲ႔ထြက္ခဲ႔ၾကတယ္။ ကားေပၚမွာ သူနဲ႔ကြ်န္ေတာ္ ေဘးခ်င္းအတူကပ္ထိုင္ၾကတယ္။ လမ္းေၾကာင့္ ပခံုးခ်င္း ဒူးခ်င္းေတာင္ မၾကာမၾကာထိတိုက္သြားတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ရင္ေတြခုန္လိုက္တာ။ ကြ်န္ေတာ္ ေဘးက သူ႔လက္ေလးေတြကို ဆုပ္ကိုင္ထားခ်င္လိုက္တာ။ သူ ကြ်န္ေတာ္႔စိတ္ကို ၾကားသြားတယ္ထင္တယ္။ ရုတ္တရက္ ကြ်န္ေတာ္႔လက္ခံုေပၚကို သူ႔လက္ဖ၀ါးႏုႏုေလးေတြ လာအုပ္မိုးတယ္။ ေျပာင္းျပန္ျဖစ္စြာပဲ ကြ်န္ေတာ္႔မ်က္ႏွာေတြ နီရဲသြားမတတ္ပါ။ ဒီအတိုင္းပဲ တစ္လမ္းလံုး တိတ္ဆိတ္စြာနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္လိုက္ပါလာခဲ႔ၾကတယ္။

စိမ္းလန္းရဲ႕ညဖက္က လွလိုက္တာ။ သီခ်င္းသံသဲ႔သဲ႔တခ်ိဳ႕ကလြဲရင္ အရာအားလံုးတိတ္ဆိတ္။ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္မွ ကားလမ္းေပၚက ကားဟြန္းတီးသံေတြၾကားရတယ္။ အင္းလ်ားရဲ႕ေလျပည္သြဲ႔သြဲ႔နဲ႔ သစ္ပင္ေတြေပၚကအလွမီးေရာင္ေတြကပဲ ပန္းျခံကိုလႊမ္းျခံဳထားတယ္။ လူမ်ားရမယ္႔ညမွာမွ ဘာလို႔လူရွင္းေနပါလိမ္႔။ လျပည္႔ညမေရာက္ေသးလို႔နဲ႔တူပါတယ္။ မနက္ျဖန္ညဆိုရင္ေတာ႔ တိုးေပါက္မယ္မထင္။ အင္းလ်ားကန္ထဲ ဆီမီးေမွ်ာေနၾကတဲ႔သူေတြကိုၾကည္႔လာရင္း သစ္ပင္ႏွစ္ပင္ၾကားက ခံုတန္းလ်ားေလးတစ္ခုမွာ သူနဲ႔ကြ်န္ေတာ္ေနရာယူလိုက္တယ္။ မီးပိုးေကာင္ေတြက ကြ်န္ေတာ္တို႔ေခါင္းေပၚမွာရွိတဲ႔ မီးတိုင္တ၀ိုက္မွာ လူးလာေခါက္ျပန္တစီစီညံေနၾကတယ္။ ဒါေပမယ္႔ သူ႔စကားသံၾကားအျပီး အရာအားလံုးျပန္တိတ္ဆိတ္သြားျပန္တယ္။ သီခ်င္းေတြအေၾကာင္း၊ ရုပ္ရွင္starေတြအေၾကာင္းကစလို႔ သူ႔ဘ၀တစ္စိတ္တစ္ပုိင္းရယ္ ကြ်န္ေတာ္႔အရင္ရည္းစားေဟာင္းေတြအေၾကာင္းရယ္ထိ ခရီးေပါက္သြားခဲ႔တယ္။ သူက ကြ်န္ေတာ္မၾကားဖူးေသးတဲ႔ အဂၤလိပ္သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ကို တိုးတိုးေလးဆိုညည္းျပတယ္။ အဲ႔ဒီေနာက္ ကြ်န္ေတာ္ပါသိတဲ႔ သီခ်င္းေနာက္တစ္ပုဒ္ကို အတူတူဆိုျဖစ္ၾကတယ္။ ပတ္၀န္းက်င္မွာဘယ္သူမွရွိမေနတာကို အခြင့္ေကာင္းယူျပီး လြတ္လပ္စြာပဲ ကြ်န္ေတာ္႔ညာဖက္လက္က သူ႔ဘက္ဖက္ပုခံုးေပၚေရာက္သြားေတာ႔လုလု။

သူက ကြ်န္ေတာ္႔ကိုခ်စ္တယ္တဲ႔။ ေနာက္မွ ကေလးေလးတစ္ေယာက္လို၊ အရင္းအခ်ာတစ္ေယာက္လို ၅၂၈နဲ႔ခ်စ္တာတဲ႔။ ဒါဆို သူဘာျဖစ္လို႔ အဲ႔ဒီညက ကြ်န္ေတာ္႔ပါးကိုနမ္းခဲ႔သလဲ။ အဲ႔ဒီစိတ္နဲ႔ပဲလား။ အသက္ ၃ႏွစ္ပဲကြာတဲ႔အတြက္ သူဒီလိုလုပ္ခြင့္ရွိသလား။ ကြ်န္ေတာ္က သူငယ္ႏွပ္စား ကေလးေလးတစ္ေယာက္မွ မဟုတ္ေတာ႔ဘဲ။ ၁၇ႏွစ္ရွိျပီ။ အယံုလြယ္သူကို ေျဖသာေအာင္ေတာ႔ေျပာပါဗ်ာ..။ အဲ႔ဒီစိတ္ေတြနဲ႔ပဲ ကြ်န္ေတာ္႔မွာ ယဥ္ယဥ္ေရာ မယဥ္႔တယဥ္ေရာ ရူးသြပ္ခဲ႔ရတာ.. ေန႔တိုင္းညတိုင္း... မ်က္လံုးဖြင့္ထားတဲ႔အခ်ိန္နဲ႔ မ်က္လံုးမွိတ္ထားတဲ႔အခ်ိန္..။

ကြ်န္ေတာ္ သူ႔ကိုသိပ္ခ်စ္ပါတယ္။ တစ္ဘ၀လံုးအတြက္ပံုျပီး ခ်စ္ခဲ႔တာပါ။ အရာအားလံုး စိတ္အားလံုးသူ႔ကို ေပးအပ္ထားခဲ႔တာပါ။ သူနဲ႔ပဲ ႏွလံုးသားက႑ကိုကုန္ဆံုးေတာ႔မယ္ေပါ႔။ သူ႔အရင္ရည္းစားဦးကို သူသိပ္ခ်စ္တာ ကြ်န္ေတာ္သိတယ္။ သူအရင္က ဘယ္သူေတြနဲ႔ဘာေတြပဲျဖစ္ခဲ႔ျဖစ္ခဲ႔ ကြ်န္ေတာ္အရင္က ဘာေတြပဲျဖစ္ခဲ႔ျဖစ္ခဲ႔ သူနဲ႔ကြ်န္ေတာ္ ယံုၾကည္မႈေတြရွိခဲ႔သင့္တယ္။ ဒါေပမယ္႔ သူက ကြ်န္ေတာ္႔အေပၚ ကေလးေလးတစ္ေယာက္ကို ဆက္ဆံမႈထက္မပိုခဲ႔ဘူး။

အဲ႔ဒီပထမဆံုးညက အိမ္အျပန္သူလိုက္ပို႔ေတာ႔ ျပည္လမ္းမၾကီးအတိုင္း ကြ်န္ေတာ္႔ထက္အရပ္ျမင့္တဲ႔ သူ႔ပုခံုးကို ကြ်န္ေတာ္တင္းတင္းၾကပ္ၾကပ္ဖက္ထားခဲ႔တာ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ခ်စ္သူေတြျဖစ္သြားၾကျပီလို႔ စိတ္ထဲမွာ တစ္ထစ္ခ်ယံုၾကည္ပစ္ခဲ႔တာ။ ဒါေတြဟာ ကြ်န္ေတာ္႔အတြက္ မေျဖသာေစခဲ႔တဲ႔အေၾကာင္းေတြေပါ႔။ သူလည္း ကြ်န္ေတာ္႔ကိုသိပ္ခ်စ္ခဲ႔မွာပါ။ ဒါေပမယ္႔ ေနာက္ေတာ႔ သူလုပ္သင့္ျဖစ္သင့္တယ္ထင္တဲ႔လမ္းကို သူေရြးသြားတယ္၊ ကြ်န္ေတာ္႔ကို ဒီအခ်စ္ထက္မပိုခဲ႔ဘူးလို႔ သူရင္နာနာနဲ႔လိမ္ေျပာခဲ႔တာျဖစ္မွာပါ။ ကြယ္ရာက ႏွစ္ဦးသားရဲ႕မ်က္ရည္ေတြကို ဘုရားရွင္ပဲသိျမင္ႏိုင္ေတာ႔မွာေလ..။

ေနာက္တစ္ရက္.. လျပည္႔ည ..

ကြ်န္ေတာ္႔အိမ္မွာ သူနားေထာင္ခဲ႔တဲ႔သီခ်င္းေတြ.. ကြ်န္ေတာ္ ယေန႔ထိ ႏွစ္သက္ေနဆဲ..

သူ႔ကိုခ်က္ေကြ်းခဲ႔တဲ႔ ၾကာဆံစြပ္ျပဳတ္.. ကြ်န္ေတာ္ ယေန႔ထိ စြဲစြဲလန္းလန္းေသာက္သံုးေနဆဲ..

ေရႊပုစြန္မွာ အတူစားဖူးတဲ႔ေရခဲမုန္႔ေတြ..

လမ္းေဘးလက္ဖက္ရည္ဆိုင္က ေဆးဘဲဥသုပ္ေတြ..

သူႏွစ္သက္တဲ႔ေကာ္ဖီခါးခါးေတြ..

ေျမနီကုန္းကအသြားအျပန္ ကားမွတ္တိုင္ေတြ..

ပဒုမၼာလမ္းကေျခရာေတြ..

ျပည္လမ္းကေျခရာေတြ..

လွည္းတန္းကေျခရာေတြ..

လမ္းမေတာ္ကေျခရာေတြ..

အင္းလ်ားကန္ေဘာင္ကေျခရာေတြ..

သူ႔အနမ္းေတြ.. သူ႔ပံုရိပ္ေတြ.. ကြ်န္ေတာ္ ယေန႔ထိတမ္းတေနတယ္..

သူေပးဖူးတဲ႔ေခ်ာကလက္.. အျပင္ဘက္က ပတ္ထားတဲ႔အခြံေလးကအစ..

သူကိုင္ဖူးတဲ႔ ေဘာလ္ပင္..

သူေရးခ်၊ ျခစ္ခ်ဖူးတဲ႔ စာရြက္.. စာေၾကာင္းေတြ..

သူနဲ႔အတူသြားဖူးတဲ႔ ပန္းျခံ၊ ရုပ္ရွင္ရံု၀င္ခြင့္ျဖတ္ပိုင္းေတြ..

စိန္ေဂဟာမွာသူ၀ယ္ေပးဖူးတဲ႔ အရိုးေခါင္းပံု phone strapေလး..

အျပာေရာင္စာလံုးေလးနဲ႔ ၾကိဳးကြင္းေလး..

သူ႔ဖုန္း၀င္လာတဲ႔ စကၠန္႔မိနစ္အတိအက်..

သူ႔ရံုးဆင္းရံုးတက္အခ်ိန္ဇယား..

သူ႔အတြက္ ေန႔စဥ္ေရးသားထားရတဲ႔ ဒိုင္ယာရီစာအုပ္..

ဒါေတြကို သူနဲ႔ကြ်န္ေတာ္ ေနာက္ဆံုးေတြ႔ဆံုခဲ႔တဲ႔ သင္တန္းအခ်ိန္မွာ ကြ်န္ေတာ္ သူ႔ကိုအကုန္လံုးေပးခဲ႔တာ.. အားလံုးကို ကြ်န္ေတာ္အိပ္မက္တစ္ခုအေနနဲ႔သာ မွတ္ပစ္မယ္ေပါ႔..။ သူ႔ကိုေမ႔ပစ္ႏိုင္မယ္ေပါ႔..။ အထင္နဲ႔အျမင္က တျခားစီရယ္ပါ။ ဒါေတြကို လက္ခံရရွိျပီးတဲ႔ေနာက္ ယူက်ံဳးမရတဲ႔ေနာင္တေတြနဲ႔ သူငိုတယ္ဆိုေပမယ္႔ တကယ္႔တကယ္တမ္း ရံႈးခဲ႔တဲ႔သူက ကြ်န္ေတာ္ပါ။ သူ႔ကိုခ်စ္မိခဲ႔တာကိုက ကြ်န္ေတာ္ အျမဲတမ္းရံႈးေနခဲ႔တာပါ။ လူငယ္တစ္ေယာက္ရဲ႕ ႏွလံုးသားဟာ အရြယ္နဲ႔မလိုက္ေအာင္ သိပ္ျပီးဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္ေတြမ်ားလြန္းခဲ႔တယ္။ ဖူးသစ္စအခ်စ္ပန္းေတြဟာလည္း အညႊန္႔မွမတက္ရေသး တဆစ္ဆစ္နဲ႔အခ်ိဳးခံခဲ႔ရတာခ်ည္း။ ကံခ်ည္းပဲေတာ႔ အျမဲမဆိုးခဲ႔ပါဘူး။ သူ႔ဆီက လ်စ္လ်ဴရႈမႈေတြတ၀ၾကီးကို ခါးခါးသီးသီးရယူခဲ႔ျပီးတဲ႔ေနာက္ပိုင္း၊ သူနဲ႔လမ္းခြဲခဲ႔ျပီးေနာက္ပိုင္း ကြ်န္ေတာ္သူ႔ကိုခ်စ္ျမတ္ႏိုးသလို၊ ကြ်န္ေတာ္သူ႔ကိုတန္ဖိုးထားေလးစားသလိုမ်ိဳး ကြ်န္ေတာ္႔အေပၚလည္း အလားတူေမတၱာမ်ိဳးနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္႔ဘ၀ထဲ၀င္လာခဲ႔သူေတြရွိတယ္။ သူတို႔အေပၚလည္း ကြ်န္ေတာ္အစြမ္းကုန္ေကာင္းဖို႔ ၾကိဳးစားခဲ႔တာပါပဲ။ ဒါေပမယ္႔ ကြ်န္ေတာ္သူ႔ကိုေတာ႔ ဒီကေန႔ထိ ေမ႔လို႔မရေသးဘူး။

တစ္ဘ၀မွာ တစ္ခါသာခ်စ္ခြင့္ရမယ္ဆိုရင္.. တစ္ဘ၀မွာ တစ္ေယာက္တည္းနဲ႔ပဲ ေနခြင့္ရမယ္ဆိုရင္.. တစ္ဘ၀မွာ တစ္ေယာက္တည္းရဲ႕ မ်က္ႏွာကိုပဲ ျမင္ခြင့္ရမယ္ဆိုရင္.. ကြ်န္ေတာ္ သူ႔ကုိပဲေရြးခ်ယ္မိမွာပါ။ ဒါေတြကို.. သူမသိႏိုင္.. မျမင္ႏိုင္ေပမယ္႔ ကြ်န္ေတာ္ ယေန႔ထိ သူ႔ကိုတစ္ဖက္သတ္ခ်စ္ေနဆဲ.. တမ္းတေနဆဲ..။

ကြ်န္ေတာ္ဟာ သိပ္မ်က္ႏွာမ်ားခဲ႔သလား.. ေျဖစရာမလုိတဲ႔ေမးခြန္း..။ ဒါေပမယ္႔ ကြ်န္ေတာ္ လူတိုင္းကို ေဟာသည္႔ရင္ဘတ္ၾကီးထဲကေန လိႈက္လိႈက္လွဲလွဲမခ်စ္တတ္ခဲ႔။ သူနဲ႔ ဒီဘ၀မွာမွ မဆံုႏိုင္ေတာ႔ဘဲ။ ကြ်န္ေတာ္ ဘယ္ေတာ႔မွတျခားသူနဲ႔ တစ္သက္တာမဆံုဆည္းခ်င္ေတာ႔ဘူး။ ခဏတာၾကည္ႏူးႏွစ္သိမ္႔မႈ၊ ေပ်ာ္ရႊင္မႈအတုေတြနဲ႔ပဲ ကြ်န္ေတာ္႔ဘ၀မွာ မိသားစုကိုအျမဲတမ္းျဖည္႔ဆည္းေနခဲ႔မိေတာ႔တယ္။ ကြ်န္ေတာ္လြမ္းတယ္....။ ေတြးလိုက္တိုင္း ရင္ဘတ္ထဲက်င္ခနဲခံစားရျပီး ျမင္ေယာင္လိုက္တိုင္းဖ်က္ခနဲေပၚေပၚလာတဲ႔ ပံုရိပ္ေတြကို ကြ်န္ေတာ္ရူးရူးမိုက္မိုက္ေပြ႔ဖက္ထားေနမိတုန္းပဲ။ ေမ႔ပစ္ႏိုင္မွာမဟုတ္တဲ႔အတြက္ ေမ႔လိုက္ပါဆိုတဲ႔စကားကို ဘယ္သူ႔ဆီကမွ မၾကားခ်င္ေတာ႔ဘူး။ ခ်စ္လိုက္ပါဆိုတဲ႔ အသံေတြနဲ႔လည္း ေ၀းခ်င္ျပီ။ မုန္းလိုက္ပါဆိုတဲ႔ သူေတြအေၾကာင္းလည္း မစဥ္းစားခ်င္ေတာ႔ဘူး။ ဒါေပမယ္႔ ကြ်န္ေတာ္ဟာ သူ႔ေၾကာင့္ေတာ႔ ဘ၀မေသသြားပါဘူး။ သူ႔အခ်စ္ကို ကြ်န္ေတာ္မရခဲ႔ေပမယ္႔ ကြ်န္ေတာ္႔အခ်စ္ကေတာ႔ လြဲမွားစြာပိုလွ်ံေနခဲ႔တယ္။ ဆိုးသြမ္းစြာ ဆန္႔က်င္ေနခဲ႔တယ္။ မိုက္မဲစြာ vigorous ျဖစ္ေနခဲ႔တယ္...

ကုလားဖန္ထိုးႏွက္ခ်က္ေတြနဲ႔ အသားေသခဲ႔ျပီးတဲ႔ႏွလံုးသားတစ္စံုကိုပိုင္ဆိုင္ထားသူမွာ ဆိုက္ကိုေလးတစ္ခု၀င္ေနခဲ႔တာေတာ႔ သိပ္မထူးျခားပါဘူး။ သူဟာ တျခားသူေတြနဲ႔ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာကြဲလြဲေနမယ္။ အေျပာအဆို အေနအထိုင္ အနည္းငယ္ထူးျခားေနမယ္။ သူ႔စတိုင္လ္နဲ႔သူ တသီးတျခားျဖစ္ေနပါလိမ္႔မယ္။ ဒါကို အျပစ္တစ္ရပ္၊ ခ်ိဳ႕ယြင္းခ်က္တစ္ခုလို႔ျမင္ႏိုင္တာက လူေတြပဲျဖစ္ျပီး ခ်စ္စရာ၊ ျမတ္ႏိုးစရာလို႔ အေကာင္းျမင္မွာကလည္း လူေတြပဲေလ။ ဒီေတာ႔ ကိုယ္ေလွ်ာက္ေနတဲ႔လမ္းမွာ ကိုယ္႔သမိုင္းကိုေရးရင္းနဲ႔ ကိုယ္႔ေသတြင္းမတူးမိဖို႔ပဲအေရးၾကီးပါတယ္။ အရာရာမွာ ေျဖရွင္းနည္းတစ္ရပ္၊ ထြက္ေပါက္တစ္ခုေတာ႔ ရွိတတ္ပါတယ္။ ဒါကို မသိမခ်င္းေတာ႔ ၀ဋ္ဆင္းရဲေတြခံစားေပဦးေတာ႔။ ကြ်န္ေတာ္အပါအ၀င္ေပါ႔။

သူတစ္ေယာက္ စိတ္ခ်မ္းသာပါေစ..

သူတစ္ေယာက္ ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ..

သူတစ္ေယာက္္ ခ်စ္ေသာသူႏွင့္အတူေနရပါေစ..

....

....

....

သီတင္းကြ်တ္လျပည္႔ေန႔မွာ လူသားအားလံုး ခ်စ္ေသာသူမ်ားႏွင့္အဆင္ေျပပါေစ..။

(တီတီ၀ါရဲ႕ တက္ဂ္ပို႔စ္ပါ)

Craton

၃.၁၀.၂၀၀၉