ထိုေန႔ခရီးတို - ၁

၂၁ ရက္ တနလၤာေန႔မနက္ ၇ နာရီမွာတစ္ေယာက္က အခန္းထဲ၀င္လာျပီး ႏိႈးတယ္။ အားလံုးျပင္ဆင္လို႔ျပီးေတာ႔မယ္ မလိုက္ေတာ႔ဘူးလားတဲ႔။ တစ္ႏိုင္ငံလံုး အလုပ္ပိတ္ရက္ျဖစ္ေပမယ္႔ ကိုယ္ကအလုပ္သြားသင့္၊ မသြားသင့္ ညကတည္းက မျပတ္မသားျဖစ္ေနတာ။ သြားရင္လည္း လခႏွစ္ဆရမယ္။ မသြားရင္လည္း ေပ်ာ္ရမယ္။ အပင္ပန္းသက္သာမယ္။ ညကလည္း ၂နာရီေလာက္မွအိပ္ထားေတာ႔ မလန္းႏိုင္ဘူး။ အိပ္စံုမႈန္မႊားနဲ႔ ကမန္းကတန္းထေရခ်ိဳးတယ္။ ၁၀ မိနစ္အတြင္း အကုန္အျပီးအစီးလုပ္ရတာ။ ဟိုေရာက္ရင္ ကမ္းကုန္ေအာင္ေဆာ႔မွာဆိုေတာ႔ အက်ႌအပိုတစ္ထည္၊ လက္ရွည္တစ္ထည္၊ ေဘာင္းဘီတိုတစ္ထည္နဲ႔ mousse ဗူး၊ ေနကာမ်က္မွန္၊ ear-ph၊ ေရသန္႔အေသးတစ္ဗူး၊ Red Bullတစ္လံုး စတာေတြကို ေဘးလြယ္အိတ္ထဲ ခပ္ျမန္ျမန္ေကာက္ထည္႔ျပီး ေရွ႕ကသြားႏွင့္ျပီျဖစ္သူတို႔ေနာက္ကို အမွီလိုက္ရပါေတာ႔တယ္။ ဒါေတာင္ မထြက္ခင္ ဖိနပ္ေပ်ာက္လို႔ အိမ္ေနာက္ေဖး၊ အိမ္ေရွ႕ႏွံ႔ေနေအာင္ လိုက္ရွာရေသးတယ္။ ေနာက္ျပီးေျခအိတ္ေတြေရာ ဘယ္ေတြေရာက္ကုန္မွန္းမသိ။ မနက္ေစာေစာစီးစီး ေခြ်းေတြနဲ႔။ ေနာင္တရေနတယ္.. ညကေတြေ၀အပ်င္းထူျပီး ဘာမွၾကိဳျပင္ဆင္မထားမိတာမွားေလျခင္းေပါ႔။ အျပင္ေရာက္သြားေတာ႔ သူမ်ားေတြက်ိန္ဆဲတာ ခံရတာပဲအဖတ္တင္တယ္။

ကဲ .. လမ္းထိပ္ေတာ႔ေရာက္ျပီ။ ကားငွါးၾကတယ္။ Pudu ကားဂိတ္ရွိရာ ေကအယ္လ္က Kota Raya ကိုေပါ႔။

မနက္ခင္းကသာ ၾကည္လင္ေနတာ လူကေခါင္းမၾကည္ဘူး။ ကားသမားက ေမာင္းတာေတာ႔အျမန္သား။ ခဏေလးနဲ႔ေရာက္သြားသလိုပဲ။ ဟိုေရာက္ေတာ႔ ကားက ၉ နာရီခြဲမွထြက္မွာမို႔ အရမ္းေစာေနတယ္။ ဒါေပမယ္႔ လက္မွတ္တစ္ေစာင္လိုေနလို႔ လိုက္၀ယ္ဖို႔ကရွိေသးတယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ ကားဂိတ္မွာ လက္မွတ္ေရာင္းတဲ႔ဆိုင္ေတြ၊ ပြဲစားေတြဆီမွာ မရမကလိုက္၀ယ္ရပါတယ္။ အခ်ိန္ေကာင္းဆိုေတာ႔ ဒင္းတို႔ကလည္း တစ္ဆင့္ေရာင္းေတြမို႔ ေစ်းကမေခ်ာင္ဘူး။ ကိုယ္တို႔က ၾကိဳ၀ယ္ျပီးသားဆိုေတာ႔ ကိစၥမရွိဘူး။ တစ္ေယာက္ကခုမွလိုက္လာလို႔ လိုေနေတာ႔ ဒီလိုပဲ၀ယ္လိုက္ရတယ္။

ေဟာဒီ႔ ဆိုင္တန္းေတြထဲ တိုးမေပါက္တဲ႔လူေတြၾကားကပဲ လက္မွတ္လိုက္၀ယ္ရျပန္တယ္။ ေကာ္ဖီဆိုင္ေတြ၊ မုန္႔ဆိုင္ေတြ၊ ေစာင့္ဆိုင္းရန္ထိုင္ခံုတန္းလ်ားေလးေတြ၊ အိမ္သာေတြ၊ လက္မွတ္ရံုေတြမွာ လူေတြနည္းတာမွမဟုတ္ဘဲ။ မနက္ခင္းေနေရာင္နဲ႔အျပိဳင္ အလုအယက္တိုးလႊားေနၾကတာ။

အခ်ိန္ေစာေနေသးတာမို႔ ကိုယ္႔ဟာကိုယ္အျပင္ခဏထြက္ခဲ႔ျပီး ျမန္မာဆိုင္တစ္ဆိုင္ေပၚတက္ အေပါ႔အပါးေအးေဆးသြား (ဟိုမွာလိုတိုးေ၀ွ႕ေနစရာမလို)၊ လိုအပ္တဲ႔ မုန္႔တို႔၊ တစ္ရွဴးတို႔၊ အမူးအေမာ္ေျပေရွာက္သီးေဆးျပားတို႔ ဘာတို႔၀ယ္ျပီး ခဏလမ္းသလားလိုက္ေသး။ အခ်ိန္နီးေတာ႔မွ သူတို႔ရွိရာျပန္လာခဲ႔လိုက္တယ္။

ကားကလည္း ထြက္ေတာ႔မွာမို႔ အေတာ္ပါပဲ။ အနီေရာင္ အေ၀းေျပးကားၾကီးရွိရာကို သူ႔ေလွခါးအတိုင္း သူသတ္မွတ္ထားတဲ႔လမ္းအတိုင္း ေျမေအာက္ထဲဆင္းျပီး ေစာင့္ရပါတယ္။ ခဏၾကာေတာ႔ ကားေပၚတက္ျပီး ကိုယ္႔ေနရာကိုယ္ယူလိုက္ၾကတယ္။ ထိုင္ခံုမွာထိုင္ျပီးတာနဲ႔ ကိုယ္႔ကိုယ္ကိုယ္ ဓါတ္ပံုရိုက္၊ ပါလာတဲ႔ အာလူးေၾကာ္ကိုထုတ္စား၊ ဒီၾကားထဲေဘးခံု၊ ေနာက္ခံုက သူငယ္ခ်င္းေတြက လုစားၾကေသးတယ္။ ေရသန္႔ဗူးထုတ္ေသာက္။ အဆာေျပရံုေလာက္ေပါ႔။

ကားက ေျမေအာက္ထဲကေန လမ္းမၾကီးေပၚကိုတက္လို႔ ေစာေစာစီးစီးပ်ားပန္းခတ္ေနတဲ႔ ကြာလာလမ္ပူ ျမိဳ႕လယ္ေခါင္ကို တျဖည္းျဖည္းထားခဲ႔ျပီး ေတာအုပ္ညိဳ႕ညိဳ႕ ေတာင္တန္းမို႔မို႔ေတြဆီ ဦးတည္ေနပါတယ္။

က်ယ္ျပန္႔လွတဲ႔ အေ၀းေျပးလမ္းၾကီးေတြကေတာ႔ ထံုးစံအတိုင္း ပ်င္းတိပ်င္းတြဲ။

လွမ္းျမင္လိုက္ရတဲ႔ ခပ္စိမ္းစိမ္းစိုစိုျမင္ကြင္းတခ်ိဳ႕ေၾကာင့္ ကိုယ္႔ႏိုင္ငံကိုသတိရသြားမိတာေတာ႔အမွန္။ ဒီလိုခရီးသြားရင္ ကိုယ္႔ႏိုင္ငံတုန္းက ခရီးသြားခဲ႔ဖူးတာကို ျမင္ေယာင္တယ္။ ေဘးက ေတာအုပ္ေတြ၊ ေတာင္တန္းေတြ၊ စမ္းေခ်ာင္းေတြ.... တဲပုေလးေတြ... စပါးခင္းေတြ... ေကာက္ရိုးပံုေတြ... အိုး.. ဒီမွာမျမင္ရသမွ် အကုန္ကိုလြမ္းေတာ႔တယ္။

တစ္နာရီေလာက္ၾကာေတာ႔ ကားကေတာင္ကိုစတက္ေနျပီ။ အေပၚေရာက္ေလေလ နားအူလာေလေလပဲ။ တိမ္ေတြကလည္း လံုး၀အသြင္ကြဲကုန္တယ္။ ေျမျပန္႔မွာျမင္ေနက်လို ခပ္ပါးပါးက်ဲက်ဲမဟုတ္ဘဲ ထုနဲ႔ထည္နဲ႔အျပင္ တိမ္အတုေတြလားေတာင္ထင္ရတယ္.. မိႈင္းလည္းမိႈင္းတယ္ ျမဴေတြလည္းပါတယ္ လက္လွမ္းလိုက္ရင္ဖမ္းမိေတာ႔မလို နိမ္႔နိမ္႔ေလးေတြရယ္...။

ေတာင္ေပၚေရာက္ခါနီးေတာ႔ ကားႏွစ္စင္းလမ္းေဘးကိုထိုးဆင္းျပီး မီးခိုးေတြတစီစီထြက္ေနတာကို ျမင္လိုက္ရတယ္။ ဘာျဖစ္တာလည္းေတာ႔မသိ။ ေတြ႔တာကို အမိအရရိုက္ထည္႔လိုက္တာပဲ။

ကားဂိတ္ေရာက္ေတာ႔ အားလံုးကားေပၚကဆင္း၊ အေပါ႔အပါးသြားၾကမယ္ေပါ႔။ အျပင္ေလကိုထိလိုက္တာနဲ႔ အံ႕ၾသသြားရတယ္။ ေတာက္ေလွ်ာက္ ဒီႏိုင္ငံေရာက္ကတည္းက ဒီေလာက္ေအးတဲ႔ေလမ်ိဳး ေယာင္လို႔ေတာင္မတိုက္ဖူးဘူး။ အသက္၀၀ရွဴျပီး စိမ္႔ခနဲတိုက္လာတဲ႔ေလေတြၾကားကပဲ ဆက္ေလွ်ာက္ခဲ႔တယ္။

အဲ.. အိမ္သာထဲ၀င္မယ္လုပ္ေတာ႔ ရုတ္တရက္ကိုယ္႔အက်ႌေဘးနားကို ဘာရယ္မသိလက္နဲ႔စမ္းမိလိုက္တယ္.. လားလား..စိုစိုရႊဲေနတာ.. ဘာလုိ႔လည္းျပန္ၾကည္႔လိုက္မွ ထည္႔လာတဲ႔ေရသန္႔ဗူးကို အဖံုးေသခ်ာလံုေအာင္မပိတ္မိလို႔ ေရေတြက ေစာင္းျပီးတစ္လမ္းလံုး တေတာက္ေတာက္က်ေနခဲ႔တာ။ သိလိုက္တဲ႔အခ်ိန္က အေတာ္ေနာက္က်သြားျပီ။ အက်ႌေအာက္ပိုင္းတစ္ပိုင္းလံုး စိုတဲ႔အျပင္ ေဘာင္းဘီ/ရဲ႕ အေပၚေတာက္ေလွ်ာက္ အေနာက္ဖက္မွာ အၾကီးအက်ယ္ကိုစိုစိုရႊဲေနတာ။ ဒုကၡေပါ႔။ လူေတြတစ္မ်ိဳးထင္ကုန္ေတာ႔မွာပဲ။ ဒါနဲ႔ လမ္းေလွ်ာက္တာေတာင္ ေျဖာင့္ေအာင္မေလွ်ာက္ႏိုင္ပါဘူး။ ေဘးက ကိုယ္႔ကိုယ္ဘယ္သူေတြၾကည္႔ေနလဲ ခိုးခိုးၾကည္႔၊ သတိထားျပီး က်ံဳ႕က်ံဳ႕ေလးေလွ်ာက္ရတယ္။ လြယ္အိတ္ကိုသိုင္းလြယ္လိုက္ျပီး အေနာက္ဖက္ကို ကြယ္ျပီးသြားရတယ္။ ျဖစ္ပံု ျဖစ္ပံု..။ အဲ႔ေလာက္စိုေနတာ တစ္လမ္းလံုး ကိုယ္႔ကိုယ္ကိုယ္ေတာင္မသိဘူးလားမသိ။

အျပန္လက္မွတ္ေတြတစ္ခါတည္း၀ယ္မယ္လုပ္တယ္။ လက္မွတ္က ဒီေန႔အျပန္အတြက္ အားလံုးေရာင္းကုန္ျပီဆိုပဲ။ ည ၈ နာရီခြဲေတာင္ကုန္ျပီတဲ႔။ ဒါေပမယ္႔ အငွါးကားေတြ တစ္ပံုတစ္ပင္ရွိေနတာပဲဆိုျပီး တကၠစီသမားတစ္ေယာက္စီက ဖုန္းနံပါတ္ေတာင္းျပီး အေပၚဆက္တက္ခဲ႔တယ္။ Skyway စီးဖို႔ေလ။ ေတာင္ေပၚကို ဒါနဲ႔တက္ရမွာ။ ကားလက္မွတ္၀ယ္ကတည္းက တစ္ခါတည္းစီးဖို႔လက္မွတ္ကပါျပီးသား။ ဒီလိုကားနဲ႔မလာဘဲ ကိုယ္ပိုင္ကားနဲ႔၊ အငွါးကားနဲ႔လာတဲ႔လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကေတာ႔ skyway ကိုစီးမေနဘူး။ တစ္ခါတည္းေတာင္ေပၚကို တန္းသြားၾကတာပဲမ်ားတယ္။

ေလွခါးအတိုင္းတက္လာျပီး ခန္းမၾကီးထဲေရာက္ေတာ႔ ၀ါးးး... မ်ားလိုက္တဲ႔လူေတြ။ တန္းစီေနၾကတာ ေကြ႔ေကာက္၀ိုက္ပတ္ျပီး လူအေယာက္ရာခ်ီမယ္။ skyway ဘက္ကိုလွမ္းၾကည္႔လိုက္ေတာ႔ မဆိုးပါဘူး..တစ္စီးထြက္သြားတာနဲ႔ ေနာက္ႏွစ္စီးသံုးစီးက ခ်က္ခ်င္းဆိုက္ဆိုက္လာတယ္။ ဒါေတာင္အလ်င္မမွီတဲ႔အျပင္ စီးမယ္႔လူေတြက ဒုနဲ႔ေဒးေပ်ာ္ေပ်ာ္ၾကီးတန္းစီေနၾကတာ။

နာရီ၀က္ေလာက္ေတာ႔ အနည္းဆံုးျဖဳန္းလိုက္ရတယ္။ လူတကာကိုလိုက္ေငး၊ အခ်င္းခ်င္းအျမင္ေတြဖလွယ္ၾက၊ ဘယ္သူေတြက ဘယ္လို၀တ္စားလာ၊ ဘယ္သူေတြက ဘယ္လိုလွၾကပံု၊ ဘယ္ကေလးေလးေတြက ခ်စ္စရာေကာင္းပံု အဖံုဖံုပါပဲ တီးတိုးတီးတိုးနဲ႔ေပါ႔။ ျမန္မာအုပ္စုေတြ အနားေရာက္လာရင္ အတင္းတုပ္တာေတြ ရပ္လိုက္ၾကရတယ္။ ၾကားသြားရင္မေကာင္း.. း) ဂ်ိဳကာလို၀တ္စားထားတဲ႔ တရုတ္လူငယ္ႏွစ္ေယာက္ကလည္း ကေလးေတြလာေတာင္းရင္ေပးဖို႔ ပူေပါင္းေတြထဲေလထိုးထည္႔ျပီး ပံုသဏၭာန္မ်ိဳးစံုပဲလုပ္ျပေနတာ။ ျမန္လည္းျမန္ ေတာ္လည္းေတာ္။ ကြ်န္ေတာ္ေတာင္ ကေလးေတြဆီက သြားလုခ်င္ေသး။ း)

တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ တန္းစီလာလိုက္တာ ေနာက္ဆံုးေတာ႔လည္း စီးရျပီ။ မတက္ခင္ အားလံုးတစ္တြဲတည္းမွာ စီးရဖို႔ ေရွ႕ကလူေတြကို အတင္းထိုးၾကိတ္ထည္႔ေပးလိုက္ေသး။ ျပီးေတာ႔ ဆိုက္လာတဲ႔တစ္တြဲေပၚ အလုအယက္တက္ၾက၊ ေပ်ာ္ဖို႔ေတာ႔အေတာ္ေကာင္းတယ္။

ခုနတန္းစီခဲ႔တဲ႔ အေဆာက္အဦၾကီး ေအာက္မွာက်န္ခဲ႔ျပီ။ ဒီလုိက်ေတာ႔လည္း အသည္းယားစရာေကာင္းသား။ ၾကိဳးကတစ္ၾကိဳးတည္းနဲ႔ထိန္းထားတာမို႔ ပ်က္မ်ားက်ရင္ရွယ္ပဲဆိုျပီး လုိက္စေတာ႔ အားလံုးက ၾသဘာေပးၾကျပန္ပါတယ္။

ေတာေတာင္ေတြအထပ္ထပ္ျဖတ္လာသလို တျဖည္းျဖည္းလည္း ပိုပိုျမင့္လာပါတယ္။ ဟိုးေအာက္က သစ္ပင္ေတြ ေက်ာက္တံုးေတြ လမ္းေတြဆိုတာ တကယ္႔ေသးေသးေလးေတြ။

ေဘးကအျပိဳင္ျမင့္လာေနတဲ႔ ေတာင္တစ္ေတာင္ေပၚက လွမ္းျမင္လိုက္ရတဲ႔ ေလွခါးထစ္တခ်ိဳ႕.. ဒါၾကီးကို ေဆာက္ခဲ႔တုန္းက လုပ္သားေတြအတက္အဆင္းလုပ္ခဲ႔တာျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ လူမေရာက္ႏိုင္တဲ႔ေနရာမို႔ ျမက္ဖုတ္ေတြ အရိုင္းပင္ေတြေတာင္ေပါက္လို႔။

ၾကည္႔ေကာင္းတုန္း၊ ဓါတ္ပံုရိုက္ေကာင္းတုန္းရွိေသး။ ခ်က္ခ်င္းဆိုသလို အေမွာင္က်သြားတယ္။ ရွိသမွ်ျမင္ကြင္းေတြလည္း ေ၀၀ါးကုန္တယ္။ အရင္ေရာက္ဖူးသူေတြကေတာ႔ ေတာင္ထိပ္ပိုင္းမို႔ တိမ္ေတြျမဴေတြၾကားထဲေရာက္ေနတာတဲ႔။ ေပ်ာ္လိုက္ေလ႔ျဖစ္ျခင္း။ ေလယာဥ္ပ်ံစီးရင္ေတာင္ ဒီေလာက္ရင္မခုန္။ We're in Heaven.. We are in Heaven.. ဆိုျပီး ျပတင္း၀ အေပါက္ေသးေသးေလးက မွန္ကိုဖယ္ျပီး အရွက္မရွိ ကြ်န္ေတာ္ေအာ္ဟစ္ပစ္လိုက္တယ္။ ပါးလံုးေလးေျပာသလို ေတာသားျမိဳ႕ေရာက္ ေမ်ာက္ျဖစ္ေပါ႔.. း)

ေအာ္ေနတုန္း အသံရပ္သြားတယ္။ လန္႔သြားလို႔။ အေပၚေရာက္ခါနီး ေထာင္ထိပ္ကဟိုတယ္ၾကီးေတြကိုေတာင္ ေရးေတးေတးျမင္ေနရမွ skywayက တံု႔ခနဲ အရွိန္ေသသြားတယ္။ အသံေတြအားလံုးတိတ္ဆိတ္ကုန္ျပီး ကြ်န္ေတာ္က ေအာက္ေတြ ေဘးဘီ၀ဲယာေတြကို ေခါင္းျပဴျပီး အျပဴးအျပဲလိုက္ၾကည္႔တယ္။ ဘာျဖစ္တာလဲေပါ႔။ ခဏပါပဲ။ ေနာက္ေတာ႔ ၾကိဳးေတြျပန္လည္လာျပီး အေပၚကိုေခ်ာေခ်ာေမာေမာေရာက္သြားခဲ႔တယ္။

ဆက္ရန္...