ထိုေန႔ခရီးတို - ၂

အေပၚကိုေရာက္ေတာ႔ ခ်မ္းလိုက္စိမ္႔လိုက္တာမေျပာနဲ႔။ ဟိုတယ္ၾကီးႏွစ္ခုေရွ႕ကိုေရာက္။ ဓါတ္ပံုေတြအသားကုန္လွိမ္႔ရိုက္ တစ္ေယာက္တစ္လွည္႔ရိုက္၊ အပူးလိုက္ရိုက္၊ အဖြဲ႔လိုက္ရိုက္၊ ရႈခင္းေတြရိုက္ စံုလို႔။ ကိုယ္႔လိုလူေတြကလည္း အံုနဲ႔က်င္းနဲ႔ေလ။ လွလိုက္တဲ႔ ျမင္ကြင္းေတြ....

ရိုက္ၾကျပီးေတာ႔ ဗိုက္ေတြကဆႏၵျပလို႔ စားစရာဆိုင္လိုက္ရွာၾကတယ္။ ခန္းမၾကီးထဲ၀င္ ေျမေအာက္ထပ္ဆင္း ေနာက္ေတာ႔ ၾကက္ဆီထမင္းပူပူေလးစားခ်င္တာနဲ႔ KFC ပဲသြားၾကတယ္။ Soup ကို တစ္မူထူးျပီး ႏွစ္ခြက္၀ယ္လိုက္တယ္။ စားျပီးရင္ chicken meatball ေလးထိုင္စားဖုိ႔။

ဗိုက္ကေလးကယ္သြားေတာ႔ ခရီးဆက္ခဲ႔ၾကတယ္။ ကစားကြင္းထဲ၀င္ဖို႔ အေတာ္ေတာ႔ေလွ်ာက္ရသား။ ဒါေပမယ္႔လည္း ေဇာနဲ႔ဆိုေတာ႔ သတိေတာင္မထားမိလိုက္ဘူး။ ဟိုေငးသည္ေျပာ.. ဟိုငမ္းသည္ၾကည္႔.. တစ္လမ္းလံုးရယ္ေနၾကရတာပါ း)

အဲ႔ဒီ အထက္တံတားေပါင္းမိုးၾကီးအတိုင္း ေလွ်ာက္လာရင္း ေအာက္က ျမင္ျမင္သမွ်ေတြကို တစ္၀ၾကီး လိုက္ၾကည္႔ေတာ႔တာ။ အသစ္အဆန္းရႈခင္းေတြအျပင္ အေခ်ာအလွအမိုက္စားေတြ ဒီေန႔မွ ပိုေပါေနသလားလို႔။

ကစားကြင္းေရွ႕ေတာ႔ေရာက္ျပီ။ လက္မွတ္၀ယ္ဖို႔ တန္းစီေနၾကတဲ႔သူေတြကိုေတြ႔ျပီး လန္႔သြားတယ္။ ဒါနဲ႔ အဖြဲ႔ထဲက က်ားက်ားယားယားလူၾကီးက တစ္ေယာက္တည္းပါေလေတာ႔ သူပဲကံဆိုးသူေမာင္ရွင္ျဖစ္ပါတယ္။ အားလံုးပိုက္ဆံေတြထုတ္ေပးျပီး သူကအနစ္နာခံ၀င္တန္းစီေလေပါ႔။ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ႔ အခ်ိန္ရသမွ်ေလး ဟိုတယ္ေတြ၊ စားေသာက္ဆိုင္ေတြထဲလိုက္ၾကည္႔တာပါ။ သိတယ္မွတ္လား သိပ္ေအးရင္ကြ်န္ေတာ္က ဆီးရႊင္ရႊင္ရယ္ဆိုေတာ႔ toilet လိုက္ရွာရင္းနဲ႔ ေရာက္ေရာက္သြားတာကမ်ားပါတယ္.. (ဟိတ္.. ကားေပၚက ေရဗူးေမွာက္က်တာနဲ႔ လာမေရာနဲ႔ေနာ္.. ဟိုဟာက အတည္။ အဲဒါေရးမိျပီးကတည္းက လာလာစ ေနၾကတာ ခုထိမျပီးေတာ႔လို႔.. )

ဟိုတယ္ေထာင့္တစ္ေထာင့္မွာ ေခ်ာင္ကပ္ေနတဲ႔ပန္းခ်ီးကားတခ်ိဳ႕လည္းရွိတယ္။ ဘယ္သူမွ သိပ္ဂရုစိုက္မေနၾကဘူး။ ကြ်န္ေတာ္ကသာ တစ္ခုစီကို စိတ္၀င္တစားလိုက္ၾကည္႔ျဖစ္တာ..

အေပၚစီး ဟိုတယ္ထက္က ျမင္ကြင္းေတြ..

ေကာင္းေနတုန္း ဖုန္းဆက္ျပီးလွမ္းေခၚတာနဲ႔ ခပ္ျမန္ျမန္ ကစားကြင္းဂိတ္ေပါက္၀ကို ေျပးရတယ္။ သူတို႔က ၀င္ဖို႔ ေစာင့္ေနၾကတာ။

ကဲ ေရာက္ျပီအထဲ။ ဥဒဟိုလႈပ္ရွားေနတဲ႔လူေတြရယ္၊ ေလထဲပ်ံေနၾကတဲ႔လူေတြရယ္၊ ေရစိုစိုရႊဲေနၾကတဲ႔လူေတြရယ္ အဖံုဖံုပဲ စေတြ႔လိုက္ရတယ္။

ဘယ္ဘက္အတိုင္းေလွ်ာက္မိေတာ႔ ေတာင္ကုန္းေပၚက အေဆာက္အဦဟီးဟီးၾကီးတစ္ခုကဆီးလို႔။ ေရတံခြန္ငယ္တစ္ခုက သူ႔ေအာက္မွာ ၀ပ္တြားေနတယ္။ သူ႔ကိုေတာင္ရဲ႕ထိပ္အျမင့္ဆံုးပဲလို႔တြက္လိုက္မိတာ ေနာက္ေတာ႔မွ ကိုယ္မွားမွန္းကို အသည္းတေအးေအးနဲ႔သိလိုက္ရတယ္။

ပထမဦးဆံုး plan ခ်ၾကတယ္။ ဘာစီးျပီး ဘယ္ေတြအရင္သြားျပီးမွ ဘာလုပ္ၾကမယ္ေပါ႔။ အားလံုးသေဘာတူျပီး ဦးဆံုးစျပီးစီးမယ္႔ ေနရာဆီခ်ီတက္ခဲ႔ၾကတယ္။

စက္ေလွခါးနဲ႔ထပ္တက္ရေသး..။ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ အာတျပဲျပဲနဲ႔ေအာ္ေနရွာတဲ႔ ေလွာင္အိမ္ထဲက ငွက္စိမ္း၊ ငွက္ျဖဴ၊ ငွက္၀ါ၊ ငွက္က်ားတခ်ိဳ႕.. ေရခ်မ္းအိုးေလးတစ္ခု.. အပင္ခပ္စိမ္းစိမ္းတစ္စု...

ေျမပံုကိုင္ရင္းသြားေတာ႔ ေရာက္ပါျပီ စီးရမယ္႔ေနရာဆီ...

စိတ္ညစ္ေလာက္ေအာင္တန္းစီရဦးမယ္ဆိုမွ ေနကနည္းနည္းထြက္လာတယ္။ ေတာ္ေတာ္ၾကာလိုက္တယ္ ေနပူတာ.. လူအုပ္ကလည္း ထံုးစံအတိုင္းမနည္းမေနာမွတ္လား

လူတန္းၾကီးရဲ႕အလယ္ေလာက္ေရာက္လာေတာ႔ ေနမထြက္ေတာ႔ဘူး။ ေကာင္းေရာ အခ်ိန္ကိုက္ဒုကၡေပးသလားမွတ္ရတယ္။ တံတားကိုျဖတ္ျပီး တန္းစီေစာင့္ရတာဆိုေတာ႔ အေပၚေရာက္တုန္း ပတ္၀န္းက်င္ကိုအစံုၾကည္႔ဖို႔ အခြင့္ရသြားတယ္။ တံတားေအာက္ကလမ္းေပၚမွာ ျပိဳင္ကားအေပ်ာ္တမ္းစီးေနသူေတြ။ တဒုတ္ဒုတ္နဲ႔ ျဖတ္ျဖတ္သြားတဲ႔ျပိဳင္ကားေတြကို အေပၚကေနလိုက္ေနာက္ၾကေသးတာ။ ေဟာ.. ဟိုမွာ ေတာင္ကုန္းတစ္ခုေတြ႔ျပန္ျပီ။ ျမင့္သထက္ ျမင့္ ျမင့္လာတာခ်ည္းပါလား။ အခုေတာ႔ သည္းသည္းကြဲကြဲျမင္ရေသးတယ္။ ခဏေနေတာ႔ ရုတ္တရက္ေမွာင္လာျပီး မိုးစက္ေတြက်လာတယ္ဗ်။ အံ႔ေရာ.. မိုးေပါက္ေတြရဲ႕သိပ္သည္းဆနဲ႔ ရွိရွိသမွ်ျမဴမႈန္ေတြ ႏွင္းေတြကလည္း ေအာက္ကို အဖြဲလိုက္ အဖြဲလိုက္က်လာတာ ရက္ရက္စက္စက္။ ေလကတျဖဴးျဖဴးနဲ႔ေအးစိမ္႔ျပီး တံတားေပၚကိုျဖတ္တိုက္လာတဲ႔ ျမဴေတြကို အရူးလိုပဲလက္နဲ႔လိုက္ဖမ္း ၀ါးစား မ်က္ႏွာအပ္ ေဆာ႔ကစားေပါ႔။ သိပ္ေပ်ာ္တယ္။

အဲ.. ေပ်ာ္တာကခ်က္ခ်င္းရပ္သြားျပန္တယ္။ “We're going to stop the machine for a while raining. A few minutes only” တဲ႔ .. နင္သဟ.. ဒီေလာက္အရွည္ၾကီးေစာင့္လာျပီးမွ လွည္႔ျပန္မယ္႔သူက တစ္ေယာက္မွမပါ။ ဒါကလည္း ထံုးစံကိုး။ သူတို႔မွာက သတ္မွတ္ထားတဲ႔ စံခ်ိန္စံညႊန္းမိုးေလ၀သအခ်က္ေပးစက္ေတြက ေနရာတိုင္းမွာရွိတယ္.. မိုးရြာထဲစီးၾကလို႔မွမျဖစ္။ တစ္ခါျပဳတ္က်ဖူးတယ္ဆိုပဲ။ Final Destination 3 ကိုေတာင္သတိရသြားေသး .. ေဟေဟး..

ခဏေန မိုးကြဲသြားေပမယ္႔ ႏွင္းေတာ႔မစဲေသးဘူး။ ဒါေပမယ္႔ စက္ျပန္လည္လာတဲ႔အခ်ိန္မွာ ထ ေအာ္မတက္ေပ်ာ္လုိက္ၾကတာမေျပာနဲ႔ ။ အခ်ိန္က ၄၅မိနစ္ေလာက္ျဖဳန္းလိုက္ရျပီေလ.. မေပ်ာ္ဘယ္ရွိလိမ္႔။ ကိုယ္႔အလွည္႔ေရာက္ဖို႔ ရင္ခုန္စြာေစာင့္ၾကရင္း ျမဴေတြၾကားထဲ ဒုကၡလာခံေနတဲ႔ ကိုယ္႔လိုလူသားေတြကို စိတ္လႈပ္ရွားဖြယ္ေအာ္ဟစ္သံေတြၾကားထဲကပဲ ေငးၾကည္႔ေနမိတာ..

အံမယ္.. အေျပာသာေကာင္း.. ကိုယ္႔အလွည္႔လည္းက်ေရာ ေအာ္လိုက္ရတာဆိုတာ။ ေဘးကတစ္ေယာက္က ကိုယ္႔ထက္ပိုဆိုး။ နားကြဲေတာ႔မယ္ေအာ္ေနတာ။ ဒုကၡႏွစ္ခု တစ္ျပိဳင္တည္းခံေနရတာေလ။ ေ၀ါခနဲ ေ၀ါခနဲ ျပန္ျပန္ျပဳတ္အက်ေတြ၊ တြန္႔လိမ္ေနတဲ႔အေကြ႔ေတြမွာ လူကေဇာက္ထိုးျဖစ္သြားတာေတြ .. ေပ်ာ္လည္းေပ်ာ္ ေအာ္လည္းေအာ္ေပါ႔။ စီးျပီးေတာ႔ အသံေတြ၀င္၊ ေခါင္းေတြခ်က္ခ်င္းကိုက္လာ.. ျဖစ္ျပီ ေမာင္တြန္တို႔။ အိပ္ေရးမ၀ခဲ႔ဘူးမွတ္လား။ “ေဆးပါၾကလား ေဆး..” ဆိုျပီး လိုက္ေမးေပးရ.. ေတာ္ေသး Panadol ကို တစ္ေယာက္ကထည္႔လာမိေပလို႔။ ခပ္ျမန္ျမန္ေသာက္ခ်ေနတုန္း တိတ္သြားတဲ႔မိုးက ဖြဲဖြဲေလးျပန္က်လာျပန္ပါေရာ.. ျမဴေတြကိုလည္း တစ္အုပ္ၾကီး ထပ္ေခၚလာျပန္တယ္။ လွတာေတာ႔အေတာ္လွ .. မူးမူးကိုက္ကိုက္နဲ႔ ဓါတ္ပံုကေတာ႔ အမိအရရိုက္လိုက္ေသး။

ျမွားပစ္ေဆာင္ဆင္၀င္ေအာက္ခဏမိုး၀င္ခိုေနတုန္း သူမ်ားအတြဲတစ္အတြဲ ေခါက္ဆြဲျပဳတ္တစ္ခြက္ကို ၾကင္ၾကင္နာနာေ၀မွ်စားေနတာျမင္ေတာ႔ ခ်မ္းခ်မ္းနဲ႔ ကိုယ္ပါစားခ်င္စိတ္ျဖစ္ေရာ။ ဒီေတာ႔ ဆိုင္ကိုပတ္ရွာ၊ မေတြ႔၊ ဘယ္က၀ယ္ပါလိမ္႔ သြားေမးခ်င္၊ ေမးကလည္းမေမးရဲ။ ဒါနဲ႔ အစ္မတစ္ေယာက္နဲ႔ လိုက္ရွာၾကတယ္။ အေတာ္ရယ္ရပံုက အဲ႔ဒီဆိုင္ကိုမ်က္စိေရွ႕ထားျပီး ပတ္ပတ္လည္တျခားဆိုင္ေတြ လိုက္ရွာေနၾကလို႔။ ေနာက္မွ တေၾသာ္ေၾသာ္.. နဲ႔ လိုရာရသြားပါေလတယ္။ မိုးေအး၊ ႏွင္းေလတေအးေအးနဲ႔ ေခါက္ဆြဲျပဳတ္ပူပူေလးကို ရွလူးရွလူးနဲ႔ေနေအာင္ စားပစ္လိုက္ပါတယ္။

ျပီးေတာ႔ ပတ္၀န္းက်င္အလွအပေတြဆီ ရီေ၀ေနတဲ႔အာရံုကို ခဏလႊဲအပ္ထားလိုက္တယ္။ အမွတ္သညာမရွိဘူးေတာ႔ေျပာလုိ႔မရဘူး ခုလိုလူအစုအေ၀းနဲ႔လာရခဲေလေတာ႔ မူးလည္းမူးပဲ။ စံုေအာင္ေတာ႔ ေလွ်ာက္စီးရမွာပဲ။ ပိုက္ဆံေတြလည္းေပးထားရျပီးမွေလ.. ဒီေတာ႔ မႈန္တိမႈန္မိႈင္းျမင္ေနရတဲ႔ ေနာက္ target တစ္ခုဆီကို အားမလိုအားမရလွမ္းၾကည္႔လိုက္မိတယ္..

ဆက္ရန္..

.

.

p.s)

ဦးေနာ္ၾကီး၊ ကိုဖိုးစိန္နဲ႔ ျဖိဳးေလး(Evergreen Phyo) ေျပာသလိုပဲ ဘေလာ႔ဂါေတြစုျပီးေတာ႔ အဲ႔ဒီလိုေတာင္ေပၚခရီးမ်ိဳး ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါးၾကီး သြားခ်င္ပါတယ္။ ဒါက ကြ်န္ေတာ္အိပ္မက္ေနတဲ႔အရာတစ္ခုဆိုလည္းဟုတ္တယ္။ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးမရွိပါဘူး။ ဒီဇင္ဘာလာၾကမယ္႔ အဖြဲ႔ေတြနဲ႔အတူစံုစမ္းျပီး ဒီဘက္ကမ္းကို အဲ႔ဒီကသာ လူစုျပီးကူးလာခဲ႔..။ အားငယ္ေနတဲ႔ ကေလးေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ အထီးက်န္ေနမယ္႔ေမြးေန႔ပြဲေလးကို ေပ်ာ္ေအာင္ဖန္တီးေပးႏိုင္မယ္႔အျပင္ မေမ႔ႏိုင္တဲ႔အမွတ္တရေတြလည္း ၾကံဳခ်င္ရင္ေပါ႔။